Άκου πως καλπάζει αυτό το άλογο φωτιά
πήγασος καθαρόαιμος του απείρου
με τις κεντιές των άστρων στα φτερά
και στις οπλές του ίχνη νωπά του ονείρου
Άκου πως συλλαβίζει αυτή η νύχτα θαύματα
απ΄ της ψυχής σου το αλφαβητάρι
κι έφιππο προβάλει απ΄ τα μάτια τα θολά
απρόβλεπτα ολόγιομο το νιο φεγγάρι
Άκου πως ανασαίνει αυτός ο στίχος χρώματα
σα μετανάστης που νοσταλγός στο σπίτι του γυρίζει
και σε ένα ασπρόμαυρο περίγραμμα αναμονής κορμί
με όλο το μωβ του, αγγίγματα κυκλάμινα να ζωγραφίζει
πώς ταχτοποιείς έτσι τα ανακατωμένα μου σεντόνια
κι αφήνεις πάντα κάτω απ΄ το μαξιλάρι μου
ένα φιλί
κι άλλοτε
ένα ποίημα
ένα μόνο σου δάκρυ πρωτοβρόχι
πλημμύρισε τον κόσμο όλο
γιατί αγάπη είσαι...καταιγίδα φθινοπωρινή
που υγραίνεις ντροπαλά τα κυκλάμινα
κι ύστερα βγαίνεις αγέρωχο ουράνιο τόξο
και πλοηγείς τα πουλιά εντός μου
κι αφήνουν αυλακιές ονείρων
για τη σοδειά του επερχόμενου χειμώνα
κι ένα σκιάχτρο ονειροτρόπιο
για την επέλαση της θερινής θλίψης
«δες τις πληγές μου» σου είπα στη μεγάλη αίθουσα
εκεί που με βρήκες αφημένη στα σύρματα
χελιδόνι που ψυχορραγεί με την αποδημία στα μάτια
«δεν υπάρχουν πληγές» μου είπες...
«μόνο άνθρωποι που δεν ξέρουν ν΄ αγαπήσουν
και άνθρωποι που δεν ξέρουν ν΄ αγαπηθούν
έλα να καθαρίσουμε μήλα
να κάτσουμε σταυροπόδι στα πλακάκια
ως το πρωί...
να αποστηθίσουμε το παράλογο
κι ύστερα να τρέξουμε
στα απέραντα χωράφια
γυμνοί
κάτω από τα μπεκ
της παιδικής μας τρέλας»
...
