Άλμπουμ

αφιερωμένο σ΄ αυτόν
που με "ξέρει πιο πολύ απ΄ όλους στη ζωή μου"

Κι ας σταθούμε μαζί, αγκαλιασμένοι
πίσω από του χρόνου το τζάμι το θαμπό
τα ίχνη της αγάπης ήταν πάντα νοτισμένα
για σένα και για μένα
στην παιδική αυτή φωτογραφία
ας κρυφτούμε σαν τότε απ΄ τον καιρό
απ΄ όσα χάθηκαν και μας ορίζουν
απ΄ όσα βρέθηκαν και μας χαρίζουν
στιγμές μαζί στην ιστορία

Για δες…
πάνω στη μικρή φλορέτα
χωμένη στο παλτό σου
κλαράκι εγώ βασιλικός

κι εσύ στο βάθος της πλατείας
με το αχνό χαμόγελό σου
στα δάχτυλά μου μπλέκεσαι σαν φως

μα πως γυρίζουν τα όνειρα
τα πλάνα της ζωής μας
ασπρόμαυρη ταινία…
και πως μυρίζει απόψε η μνήμη μας
βενζίνη
και μωβ
η νοσταλγία…

Μικρή Πατρίδα

μικρές κωνοφόρες πατρίδες τα χέρια μας
κλαδιά πλεγμένα από σύννεφα…
σμάρι βιαστικών πουλιών τα μάτια
ξαφνιασμένα κουρνιάζουν
στην πρώτη τουφεκιά του ονείρου

και μένουμε
άναυδοι
γυμνοί

γλυπτό σύμπλεγμα του νόστου
πυγολαμπίδες εξόριστες
στη χλωροφύλλη της ρέμβης

Χορεύτρια των ονείρων

φέτος…δεν έγινα
ένα χρόνο μεγαλύτερη…
μα ένα όνειρο πλουσιότερη

χορεύτρια των ονείρων είμαι
γεννήθηκα να χορεύω γυμνή
ντιζεζ με μωβ λαμέ και στρας
στροβιλίζομαι με βουρκωμένα βήματα
πάνω σε έκπληκτα βλέφαρα

υγρά ακροδάχτυλα
χώνουν στην καλτσοδέτα μου
τσαλακωμένα μάτσο
χαρτονομίσματα

χορεύτρια των ονείρων είμαι
δεσμίδες δάκρυα κυλούν
ξεχειλίζουν τα τιμαλφή
στις θυρίδες εντός μου