Σάββατο 25 Ιουλίου 2009

μέσα μας ο κόσμος ανατέλλει


-->
γιατί ολόκληρος ο κόσμος
μέσα μας ανατέλλει
και μέσα μας δύει
και κανένα φεγγάρι
δεν παρεμβάλλεται
-ματαιόδοξο-
σε τούτη την αλληλουχία

γιατί ολόκληρος ο κόσμος
ανοιχτή πληγή μέσα μας
και η αγάπη εφεύρεση
ελαττωματική εν τη γενέσει της
μας αφήνει ανυπεράσπιστους

γιατί ολόκληρος ο κόσμος
μια νυχτερινή μουσική
φυτεμένη βαθιά μέσα μας
την ακούμε μόνο
κάθε φορά που ερωτευόμαστε


Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009

όνειρο


πρώτα το χρώμα
εκρηκτικό
μετά το σχήμα
αβέβαιο

μια έναστρη υδατογραφία
με φόντο διάφανο


Κυριακή 19 Ιουλίου 2009

ενεστώτας διαρκείας


κάθε πρωί
χρειάζομαι καφέ
τσιγάρο
κι εσένα

ο καφές τελειώνει
το τσιγάρο σβήνει
μόνο εσύ
παραμένεις
διαρκώς αναμμένη

με σιγοκαίς...

(ανώνυμος)

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2009

στιγμόμετρο


φάρος περίβλεπτος
ανάβεις το μωβ στη στιγμή
λευκή αναλαμπή ασετιλίνης
τονίζει το πότε ή το ποτέ
μιας ανέσπερου ελπίδας

τόσα καράβια μεσοπέλαγα
κι εσύ ναυάγησες
στο σεληνόφως
μιας επιθυμίας

Σάββατο 4 Ιουλίου 2009

στη δύση κόκκινο ποδήλατο


-->
διασχίζει μια μικρή στιγμή στα μάτια σου
μια πολιτεία σκοτεινή
ανεξερεύνητη
γεμάτη μυστικά περάσματα
μ΄ ένα κουδουνάκι στριγκό
σπιθίζει θαύματα
χάνεται στους αχνούς ορίζοντες μιας λύπης

την ώρα που σπάει τα φανάρια του στη δύση
γίνεται πάλι κόκκινο ποδήλατο
το χαμόγελό μου

και τότε
αστραφτερό
ολοκαίνουργο
το ποίημα
ανατέλλει
μέσα στο δικό του φως