Βιτρίνα

ποτέ δεν ερωτεύτηκα

κάποιον σαν κι εσένα
με παράξενο όνομα
και επίσημο κουστούμι
με αρχίγραμμα στο πουκάμισο
και ρολόι που μετρά
αντίστροφα τις ώρες μου
οι έρωτές μου ήταν πάντα
κοινής επωνυμίας
κάτι σαν τις απομιμήσεις
των επώνυμων προϊόντων...
έξω από τα ακριβά τα καταστήματα
μόλις δουν τα περιπολικά να πλησιάζουν
το βάζουν στα πόδια...

Πεθαίνοντας στην Αφθονία...

Ακολουθώντας την πραγματικά ανατρεπτική ιδέα του ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ να αναρτήσει αντί για ευχετήρια κάρτα, αυτό το συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ, το αναδημοσιεύω εδώ, στις μωβ στιγμές, με την ευχή να νιώσουμε έστω και λίγο αυτό το άβολο "σφίξιμο" στα στομάχια μας, πριν τα μεγάλα φαγοπότια των επερχόμενων εορταστικών ημερών
-χρειάζεται καμιά φορά-
Τι άλλο να ευχηθεί κανείς σ΄ αυτήν την αντιφατική εποχή παρά μόνο μια πραγματική Ανάσταση;

Άλφα όπως Αντίο

-->

"Οι σύντροφοι δεν πεθαίνουν, κατοικούν στο βάθος των δρόμων,

Όποιον και να πάρεις θα τους συναντήσεις…"

σε θυμάμαι να διαβάζεις

καθαρά και δυνατά το μάθημα

στο ήσυχο πατάρι του Κοραή

κι όλο το φως να μένει στη φωνή σου

τριγύρω από ένα αόρατο σκάκι

εμείς -οι φίλοι -

άσπροι και μαύροι

κι ένα τσιγάρο στα αμήχανα δάχτυλα

να ανάβει τα φώτα

κόκκινα και σιωπηλά

πάνω στους πύργους

απέναντι από τα ματ σε θυμάμαι

με τα μάτια γεμάτα δάκρυα

και βραχνή τη φωνή

στη μεγάλη πορεία των δασκάλων

να τρέχεις οργισμένος

με τη βασίλισσα στα χέρια σου

***

μα ποιο μαύρο πιόνι

ποιο ανεπαίσθητο γιώτα

διέσχισε τα άσπρα τα τετραγωνάκια

κομμάτιασε τον αγώνα σου

και τον έκανε αγωνία;

και πώς εκτροχιάστηκαν

έτσι ξαφνικά

όλα σου τα άλογα

και οι οπλές των μελλούμενων

πώς παγιδεύτηκαν

σ΄ αυτό το «θα» του θανάτου

που για «θα» των θαυμάτων λογιζόταν;

και πώς κλαίμε όλοι εμείς σήμερα

-οι φίλοι-

άσπροι και μαύροι

στη δική σου διαδήλωση

χωρίς ματ…

χωρίς δακρυγόνα …

ανοχύρωτοι βασιλιάδες του εφήμερου

καλεσμένοι στην πιο σπουδαία παρτίδα

με μια μόνο κίνηση

ματ

στη σκακιέρα της ζωής σου…

(στο συνάδερφο, φίλο και συναγωνιστή Σπύρο που έφυγε την Κυριακή και δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω)

Ο πόλεμος των κάστρων

-->

σε θυμάμαι πάντα σκυφτό

με τον αριστερό σου ώμο

τυλιγμένο στα μαλλιά μου

να μου διαβάζεις όλα

του ουρανού τα γράμματα

από το α της άρκτου

ως το ω του ωρίονα

και στο αριθμητήρι των

τρυφερών δακτύλων

να χαράζεις ατραπούς στο αίμα

γραμμή της μοίρας μου

λάχεση, κλωθώ

λαχανιασμένη να σ΄ ακολουθώ

αλίκη ανυποψίαστη, τρελή

στις χώρες των τραυμάτων

εσύ που με πολλή αγάπη

μου έμαθες

τι μεγάλο αρπακτικό

είναι η αγάπη…

και πως στο τέλος

μέσα στα ψέματα

θα μάθω τι ψέμα

είναι η αλήθεια

-μια μικρή φωτίτσα είναι τελικά η αλήθεια

τρεμοσβήνει μες στο παγωμένο σέλας

τριγύρω της όλες οι στιγμές υγρές

οδοιπόροι που ξέχασαν την άβυσσο για λίγο

και μ΄ ένα τσιγάρο νοτισμένο στα χέρια τους

εκλιπαρούν τη δική σου μόνο ιστορία

στάζουν λέξεις και χρώματα εντός της-

κι ακόμη, γενναίε μου ιππότη,

αν και αλωμένες χρόνια οι καστροπολιτείες μου

από των αγραμμάτων τις ορθογραφίες

με τις κεραίες της ψυχής σου στη δαπασών

-το ξέρω –

πως αφουγκράζεσαι τα λάθη μου τα βράδια

μια κερκόπορτα

να βρεις ..

να έρθεις

με μολύβι κόκκινο

να υπογραμμίσεις

στη φωνή μου

χιλιάδες αχ

τριαντάφυλλα

να πέσουν ματωμένα