οι λέξεις σου απόψε

αρμενίζουν οι λέξεις σου απόψε

ξεπροβάλλουν με κόκκινα πανιά

μέσα στην ομίχλη του αδύνατου

ναυαγούν στα αβαθή των στιγμών

επιπλέουν οι λέξεις σου απόψε

στα λιμνάζοντα φώτα της πόλης

πολύχρωμα νούφαρα της προσμονής

με το τελικό τους μωβ φωταγωγημένο

ανεμίζουν οι λέξεις σου απόψε

λάβαρα κουρελιασμένα

από τα μποφόρ της αγωνίας

θηράματα που αντιστέκονται

στα γαμψά νύχια της σιωπής

κι ύστερα πέφτουν

κουρελάκια του ουρανού

αγκαλιάζουν στοργικά τους ώμους μου

φωσφορίζουν επικίνδυνα

οι λέξεις σου απόψε

εμπρηστές των βλεφάρων

με την πανοπλία του διφορούμενου

στις τάφρους των δακρύων

μισοκρύβονται

ύστερα συλλαβιστά

περνούν το τούνελ της ματιάς

και πέφτουν σφαίρες στην ανάσα μου

οι λέξεις σου απόψε

θρυμματίζουν το εφήμερο

μόνο στα σφιγμένα χείλη σου

αιώνια

θα αιμορραγεί

το ρόδι των θαυμάτων

το κάθε σπειρί του που δεν μπόρεσε

την έκρηξη να αξιωθεί

σαν πάντα να ήταν εκεί

πολύχρωμο αερόστατο

το "πάντα"

σε κενό χρόνου αιωρείται

φιλοπαίγμον και ανάλαφρο

ως να βρεθεί καρφωμένο

από έπαρση ή άγνοια κινδύνου

σε μια τρίαινα αμφιβολία

και τότε απύθμενο

αόρατο σαν «ποτέ»

άδειο από όλα του τα πάθη

σε αλισβερίσια ενδίδει

παράνομα με τις στιγμές

ξεπουλάει τα λαμπερά του χρώματα

και βάφει τους ορίζοντες

με σπρέι γκρι της αυταπάτης

σαν πάντα να ήτανε "ποτέ"

όμως...χτες το είδα πάλι ν’ ανατέλλει

ψηλό κι αλαφροΐσκιωτο

διάφανο και πανσέληνο

ολοστρόγγυλο αερόστατο

φεγγάρι το «πάντα»

περνούσε από το παράθυρό μου

με όλα τα αποικιακά του άστρα

να κρέμονται από τα κλαδιά

κι απέμεινα όλη νύχτα

στην κουνιστή της μνήμης πολυθρόνα

έκθαμβη να το ρεμβάζω

σα πάντα να ήταν εκεί

ένα φτερωτό

διάφανο

ποίημα

ένα καράβι

μ΄ όλα του τα φώτα αναμμένα

Διαρροή ονείρων

κλείστε το ροοστάτη των ονείρων
πλημμύρισε με φως το υπόγειο

αόρατο

παρακαλώ μην ενοχλείτε
είναι ώρα κοινής αμφιβολίας...

εδώ

στα βάθη της ψυχής
ακούγονται απειλητικά
τα τακούνια της ματαιότητας