-->
ένα ποτάμι κυλάει μέσα μου
ξεραίνεται τα καλοκαίρια
στις καλαμιές κρύβεται ανήμερη η ψυχή
κυρτώνουν άνυδρα γιοφύρια τα χέρια
ξερόκλαδα μπλέκονται στα μαλλιά
μα η ιστορία με πρωτοβρόχια
ανένδοτη ορίζει πάντα τη συνέχεια
ένα ποτάμι κυλάει μέσα μου
απ΄την Αρχή ορμώμενο
στις όχθες του ανέμελες
πλένουν οι γυναίκες τις φλοκάτες
(και οι αναμνήσεις τα μαντήλια τους)
γεμίζει κόκκινο το γάργαρο νερό
αίμα που περνά στις φλέβες μου
παρασύρει μαζί με πέτρες
όλα τα μελλούμενα
στις εκβολές του Τέλους
ένα ποτάμι κυλάει μέσα μου
φουσκωμένο πάντα
από των εποχών το κατακάθι
